SWAMI CHIDANANDA PURI

Vedanta and Indian Culture

Spirituality, the Life-centre of Indian CultureIndian civilization is more than five thousand years old.   During this long period it produced a unique type of highly advanced and variegated culture.  In spite of the innumerable regional, social and linguistic diversities of the country, there has always been a basic unity in Indian culture.  Moreover, this culture maintained unbroken continuity from Vedic times to the present day, in spite of countless wars within the country, invasions from outside and two centuries of subjugation by the British.  This indestructible unity and unbroken continuity of Indian culture are derived from its deep spiritual foundations. 

Swami Vivekananda has pointed out that every civilization or culture has a particular life-centre, a dominant characteristic or trend.  According to him the life-centre of Indian culture is spirituality.  By spirituality is meant a way of life oriented to the ultimate purpose or goal of life which is the realization of the Supreme Spirit or God. 

Unity of Philosophy and Religion in IndiaIndian spirituality is deeply rooted in the ancient philosophical and religious traditions of the land.  Philosophy arose in India as an enquiry into the mystery of life and existence.  A parallel situation arose in ancient Greece also.  But, as Swami Vivekananda pointed out, the Greek philosophers confined their enquiries to the external world, and the method they employed was only speculation, whereas in India philosophical enquiries were carried out in the inner world.  Indian sages, called Rishis or ‘seers’, developed special techniques of transcending the senses and the ordinary mind, collectively called Yoga.  With the help of these techniques they delved deep into the depths of consciousness and discovered important truths about the true nature of man and the universe.

The sages found that man’s true nature is not the body or the mind, which are ever changing and perishable, but the spirit which is unchanging, immortal, pure consciousness.  They called it the Atman.  The Atman is man’s true Self, the true knower, the true source of man’s knowledge, happiness and power.  The Rishis further found that all individual selves are parts of infinite Consciousness which they called Brahman.  Brahman is the ultimate Reality, the ultimate cause of the universe.  Ignorance of man’s true nature is the main cause of human suffering and bondage.  By gaining correct knowledge of Atman and Brahman it is possible to become free from suffering and bondage and attain a state of immortality, everlasting peace and fulfilment known asMukti.

Religion in ancient India meant a way of life which enabled man to realize his true nature and attain Mukti.

Thus philosophy provided a correct view of Reality, while religion showed the correct way of life; philosophy provided the vision, while religion brought about the fulfilment; philosophy was the theory, and religion was the practice.  Thus in ancient India, philosophy and religion complemented each other.  In fact, they together constituted a single endeavour, an integral discipline.  This integral religious philosophy or philosophical religion was called Vedanta.  The term Vedanta comes from the fact that its basic principles constitute the last part or culmination of the ancient scriptures known as the Vedas.  

The VedasThe Vedas are the oldest and most authoritative scriptures of Hinduism.  All other scriptures are subordinate to them.  They were not composed by anybody but were ‘revealed’ to the Rishis; hence they are also called ‘Shruti’, ‘that which is heard’.  The earlier part of the Vedas may have been composed between 2000 B.C. and 1000 B.C.  There are four Vedas: Rig-veda, Yajur-veda, Sama-veda and Atharva-veda.  Each of these has four divisions: Samhita, Brahmana, Aranyaka and Upanishads.

Samhita:  This section is a collection of hymns addressed to various deities.  Many of these hymns have deep mystical significance.

Brahmana:  This portion deals with various rituals and also with moral principles.

Aranyaka:  This portion contains various meditations.  Some of these meditations are mental recreations of external rituals.

Upanishads:  These are the records of the transcendental experiences gained by Rishis by following different contemplative techniques.  These experiences are actually revelations about Atman, Brahman and other eternal, universal truths regarding the ultimate Reality.

These eternal truths and principles of the spiritual world, lying scattered in the Upanishads, were brought together and codified by Badarayana in the form of sutras or aphorisms in the 5^th century B.C.  These sutras known as Brahma Sutras form the foundation of the system of philosophy known as Vedanta-Darshana.

Vedanta

Thus the term Vedanta stands for three inter-related things:

(a) the Upanishads collectively, which form the last and the most important part of the Vedas;
(b) the eternal truths and principles of the spiritual realm;
(c) the system of philosophy based on Brahma Sutras.

However, it is mostly in the last sense of Vedanta Darshana (Vedanta Philosophy) that the term Vedanta is commonly used.

In this connection it should be pointed out that five more systems of philosophy arose in India in the early centuries of the Christian era.  These are:

1)     Mimamsa, founded by Jaimini

2)     Vaisheshika, founded by Kanada

3)     Nyaya, founded by Gautama

4)     Sankhya, founded by Kapila

5)     Yoga, founded by Patanjali

These five systems of philosophy always remained confined to small groups of intellectuals.  They never became identified with the mainstream religion of the land and, in due course, they ceased to be in vogue.  Vedanta alone remained the main philosophy of India from the Vedic period, and Vedanta alone got identified with the religion of the land.  As already mentioned, Vedanta is both philosophy and religion.  This combined religious and philosophical tradition of India came to be called Sanatana Dharma, “Eternal Religion” and, still later, as Hinduism.

Other scriptures of Vedanta

Although the Upanishads constitute the original and most authoritative source of Vedanta, they are not the only scripture of Vedanta.  Several other books also came to be accepted as authoritative.  Among these, the most important one is Bhagavad Gita.  It introduced several new concepts into Vedanta such as God incarnating Himself as the Avatar age after age, devotion to personal God as means to Mukti, discharging one’s duties of life in a spirit of selflessness and self-surrender to God as a spiritual path, and so on.  Over the centuries great teachers like Shankara, Ramanuja, and great saints of medieval period enriched Vedanta with philosophical concepts and devotional songs.

Three Phases of Vedanta

Vedanta is not a static philosophy or religion.  It is a highly dynamic, ever-growing philosophy and religion capable of meeting challenges and overcoming obstacles.  In this process of growth, Vedanta has passed through three phases.

(i) Formative Phase:  This phase extended from around 1000 B.C. to 3rd century B.C.  During this period the Upanishads, the Gita and the Brahma-sutras (these three scriptures are together called Prasthana-traya) provided the basic concepts of Vedanta such as Atman and Brahman.

(ii) Scholastic Phase:  This phase extended from about the 8th century A.D. to the 13th century.  During this period great teachers like Shankara expounded and expanded the original intuitive insights of Vedic Rishis and the teachings of the Gita, and established Vedanta as a cogent, comprehensive system of philosophy – the most cogent and comprehensive religious philosophy the world has ever seen.

But during this period Vedanta split into a number of philosophical schools and religious sects. The main philosophical schools were the following:

     Advaita or Non-dualism propounded by Shankara

     Vishishta-advaita propounded by Ramanuja

     Dvaita propounded by Madhva

     Shuddhadvaita propounded by Vallabha

     Achintya-bheda-abheda propounded by Jiva Gosvamin

These schools of philosophy carried on acrimonious debates among themselves which kept up the intellectual vigour of the people.  India produced during this period many great scholars and thinkers.

The main religious sects were:  Vaishnavism, Shaivism and Shaktism.  Each of these had several sub-sects.  These sects produced many saints.  These saints spread Vedantic ideas among the common people through songs and teachings. 

Here mention should be made of two other religio-philosophical traditions associated with Indian culture, namely Buddhism and Jainism.  They arose as spiritual movements in the 6th century BC.  They shared some of the basic concepts of India’s ancient belief system such as Karma, rebirth, samsara, Dharma and direct spiritual experience.  But their rejection of the authority of the Veda, caste distinction, belief in an Ultimate Reality as the Supreme Deity and ultimate cause of the universe, and other principles alienated them from the main stream of Vedantic culture.  As a result, Buddhism and Jainism began to decline in India and, after the 12th century AD, Buddhism ceased to have any direct influence on the development of Indian culture. 

(iii)  Modern Phase:  The third phase of Vedanta was inaugurated by Sri Ramakrishna and Swami Vivekananda in the 19th century.  During this period Vedanta was transformed from an ethnic religious philosophy into a universal philosophy of life. 

Selected Teachings of Swami Vivekananda:

 My ideal, indeed, can be put into a few words, and that is: to preach unto mankind their divinity, and how to make it manifest in every movement of life.

 Education is the manifestation of the perfection already in man.

 We want that education by which character is formed, strength of mind is increased, the intellect is expanded, and by which one can stand on one's own feet.

 So long as the millions live in hunger and ignorance, I hold every man a traitor who, having been educated at their expense, pays not the least heed to them.

 Whatever you think, that you will be. If you think yourselves weak, weak you will be; if you think yourselves strong, strong you will be.

 If you have faith in all the three hundred and thirty millions of your mythological gods, … and still have no faith in yourselves, there is no salvation for you. Have faith in yourselves, and stand up on that faith and be strong; that is what we need.

 Strength, strength it is that we want so much in this life, for what we call sin and sorrow have all one cause, and that is our weakness. With weakness comes ignorance, and with ignorance comes misery.

 The older I grow, the more everything seems to me to lie in manliness. This is my new Gospel.

 Purity, patience, and perseverance are the three essentials to success, and above all, love.

 Religion is realization; not talk, not doctrine, nor theories, however beautiful they may be. It is being and becoming, not hearing or acknowledging; it is the whole soul becoming changed into what it believes.

 Religion is the manifestation of the Divinity already in man.

 Teach yourselves, teach everyone his real nature, call upon the sleeping soul and see how it awakes. Power will come, glory will come, goodness will come, purity will come, and everything that is excellent will come when this sleeping soul is roused to self-conscious activity.

 They alone live who live for others, the rest are more dead than alive.

 This is the gist of all worship – to be pure and to do good to others.

 It is love and love alone that I preach, and I base my teaching on the great Vedantic truth of the sameness and omnipresence of the Soul of the Universe.

RESPONSE TO WELCOME

At the World's Parliament of Religions, Chicago
11th September, 1893

Sisters and Brothers of America,

It fills my heart with joy unspeakable to rise in response to the warm and cordial welcome which you have given us. I thank you in the name of the most ancient order of monks in the world; I thank you in the name of the mother of religions; and I thank you in the name of millions and millions of Hindu people of all classes and sects.

My thanks, also, to some of the speakers on this platform who, referring to the delegates from the Orient, have told you that these men from far-off nations may well claim the honour of bearing to different lands the idea of toleration. I am proud to belong to a religion which has taught the world both tolerance and universal acceptance. We believe not only in universal toleration, but we accept all religions as true. I am proud to belong to a nation which has sheltered the persecuted and the refugees of all religions and all nations of the earth. I am proud to tell you that we have gathered in our bosom the purest remnant of the Israelites, who came to Southern India and took refuge with us in the very year in which their holy temple was shattered to pieces by Roman tyranny. I am proud to belong to the religion which has sheltered and is still fostering the remnant of the grand Zoroastrian nation. I will quote to you, brethren, a few lines from a hymn which I remember to have repeated from my earliest boyhood, which is every day repeated by millions of human beings: “As the different streams having their sources in different places all mingle their water in the sea, so, O Lord, the different paths which men take through different tendencies, various though they appear, crooked or straight, all lead to Thee.”

The present convention, which is one of the most august assemblies ever held, is in itself a vindication, a declaration to the world of the wonderful doctrine preached in the Gita: “Whosoever comes to Me, through whatsoever form, I reach him; all men are struggling through paths which in the end lead to me.” Sectarianism, bigotry, and its horrible descendant, fanaticism, have long possessed this beautiful earth. They have filled the earth with violence, drenched it often and often with human blood, destroyed civilisation and sent whole nations to despair. Had it not been for these horrible demons, human society would be far more advanced than it is now. But their time is come; and I fervently hope that the bell that tolled this morning in honour of this convention may be the death-knell of all fanaticism, of all persecutions with the sword or with the pen, and of all uncharitable feelings between persons wending their way to the same goal.

ശ്രീ ശങ്കരന്‍ ലൗകീക ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലൂടെ

പണ്ഡിതരത്നം ഡോ.കെ.ചന്ദ്രശേഖരന്‍ നായര്‍

വസന്തവല്ലോകഹിതം ചരന്തഃ
വിവേകചൂഢാമണി – 37

വസന്തകാലംപോലെ ലോകര്‍ക്ക് ഹിതം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നവര്‍.
അര്‍പ്പണബോധത്തോടുകൂടി സ്വന്തമായൊരു നേട്ടവും ആഗ്രഹിക്കാതെ അന്യര്‍ക്ക് ഉപകാരങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നതില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന സജ്ജനങ്ങളുടെ കാര്യമാണ് ആചാര്യന്‍ ഈ ദൃഷ്ടാന്തത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതരുന്നത്. ഈ ലോകത്ത് അന്യന് ഗുണംചെയ്യുന്ന ധാരാളം ആള്‍ക്കാരെ നാം കാണാറുണ്ട്. നന്മചെയ്യുന്നവരാണ് തങ്ങളെന്ന് വിളിച്ചുകൂവാറുണ്ട്. സ്വയം സ്വീകരണയോഗങ്ങളും അനുമോദനയോഗങ്ങളും സജ്ജമാക്കാറുണ്ട്. ശ്രീ ശങ്കരന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ഇവര്‍ സജ്ജനങ്ങളല്ല. എന്നാല്‍ ആവശ്യപ്പെടുകപോലും ചെയ്യാതെ അന്യന് വേണ്ടി സത്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരാണ് സജ്ജനം. തങ്ങളുടെ സത്കര്‍മ്മങ്ങളാല്‍ അന്യര്‍ സന്തോഷിക്കുന്നതുകണ്ടുള്ള കൃതാര്‍ത്ഥതയാണ് ഇവരുടെ കൈമുതല്‍. ദുഃഖത്തില്‍ ആണ്ടുകിടക്കുന്ന അനേകംപേര്‍ക്ക് ശാന്തിയും സമാധാനവും സമ്മാനിക്കാന്‍ ഈ ഹൃദയാലുക്കളായ ഈ മഹാന്മാര്‍ക്ക് കഴിയുന്നു.

ഇത്തരത്തിലുള്ള മഹാന്മാരുടെ സത്കര്‍മ്മങ്ങളെ വസന്തകാലത്തിന്റെ നൈസര്‍ഗ്ഗിക പ്രവൃത്തികളോടാണ് ശ്രീ ശങ്കരന്‍ തുലനം ചെയ്യുന്നത്. വസന്തകാലം അന്യ ഋതുക്കളെ അപേക്ഷിച്ച് ഒരു സന്തുലിതമായ കാലവസ്ഥ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. വലിയചൂടോ തണുപ്പോ ഇല്ലാത്ത പൂവിന്റെ നറുമണം പേറുന്ന അന്തരീക്ഷം അതിന്റെ മാത്രം സംഭാവനയാണ്. മറ്റുള്ള ഋതുക്കളെല്ലാം ചൂടോതണുപ്പോ മഴയോ പ്രദാനം ചെയ്യും. ഇവ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ പ്രാണീസമൂഹത്തിന് ദോഷമുണ്ടാക്കുന്നവയാണ്. വസന്തകാലം പ്രാണീവര്‍ഗ്ഗത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നത് ആ ഋതുവിന് ഒരു ലാഭവും ഉണ്ടാക്കാനായിട്ടില്ല. ഇതുപോലെയാണ് മഹാന്മാരും, ജനക്ഷേമകരമായ പ്രവൃത്തിയില്‍ മുഴുകുന്നത് നിസ്വാര്‍ത്ഥമായിട്ടാണ്. ഉപഭോക്താക്കളുടെ നന്ദിവാക്കുകളോ കടപ്പാടിന്റെ സൂചകമായ അവരുടെ ഒരു നോട്ടംപോലും ഇവര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുമില്ല. സത്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ എന്നനിലയില്‍ ഒരിക്കലും അവര്‍ സ്വയം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുമില്ല. തങ്ങള്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ല എന്നോണം അവര്‍ ശാന്തചിത്തരായി ജീവിക്കുന്നു. അന്യനുവേണ്ടി വിയര്‍പ്പുചിന്താന്‍ അവസരം കിട്ടിയതില്‍ അവര്‍ അഭിമാനിക്കുന്നുണ്ടാവും. ലാഭേച്ഛകൂടാതെ ആവശ്യപ്പെടാതെ അന്യനു ഗുണംചെയ്യുന്ന ഈ സ്വഭാവം വസന്തകാലത്തിന്റേതുപോലെയാണെന്ന ശ്രീശങ്കരന്റെ കണ്ടെത്തല്‍ ശാന്തമായ പ്രകൃതിയോടുള്ള ആചാര്യന്റെ ഒരു ആരാധനാഭാഗം കൂടിയാണ്.

മഹത്തുക്കളുടെ നന്മയും കഴിവുമെല്ലാം അവര്‍ക്കുവേണ്ടിമാത്രമല്ല മറിച്ച് പൊതുനന്മയ്ക്കുകൂടിവേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നുള്ള തത്ത്വം ഈ ദൃഷ്ടാന്തത്തില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ ദൃഷ്ടാന്തത്തിലൂടെ ശ്രീ ശങ്കരന്‍ സിദ്ധന്മാരുടെ നേരെയും വിരല്‍ചൂണ്ടുകയാണ്. അവര്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട ജ്ഞാനം അവരില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിനില്‍ക്കാനുള്ളതല്ല. അവരുടെ ജീവിതം ജനക്ഷേമത്തിനുള്ളതാകണം. പൊതുനന്മയെ ഉദ്ദേശിച്ച് പ്രവൃത്തിക്കുവാന്‍ അവര്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്. വാസ്തവത്തില്‍ ശ്രീശങ്കരന്‍ അദ്ദേഹത്തെതന്നെ ഇവിടെ വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. ആത്യന്തികമായ സത്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ട ഒരു സന്യാസിവര്യനായിരുന്നല്ലോ അദ്ദേഹം. അതില്‍ സന്തുഷ്ടനായ അദ്ദേഹം ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. ആചാര്യപാദര്‍ കന്യാകുമാരിമുതല്‍ ഹിമാലയംവരെ കാല്‍നടയായി സഞ്ചരിച്ചു. താന്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട വിജ്ഞാനവിഭവങ്ങള്‍ പൊതുനന്മയ്ക്കായി ആയിരമായിരങ്ങള്‍ക്ക് ആവോളം വിളമ്പിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. വരും തലമുറയ്ക്കുവേണ്ടി വിജ്ഞാനനിധിയുടെ സഞ്ചിതനിക്ഷേപവും ഒരുക്കിവച്ചു. ഒരുവന്‍ ആര്‍ജ്ജിച്ച ജ്ഞാനം അവനുവേണ്ടിമാത്രമുള്ളതല്ല അത് അന്യനുവേണ്ടിക്കൂടിയുള്ളതാണ്. ആരും ആവശ്യപ്പെടാതെ അതുകൊടുക്കാം വസന്തകാലത്തിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

Read more: http://punnyabhumi.com/news-16593#ixzz2G5OrZcqT

THUS SPEAK SRI SANKARA....

THE NATURE OF TRUE KNOWLEDGE CUTS AT THE VERY ROOT OF EGOISM AND BURNS ACTIONS TO ASHES.THERE IS THEN NEITHER THE DOER NOR THE EXPERIENCER OF THEIR RESULTS...... 

THUS SPEAK VIVEKANANDA......

ALL POWER IS WITHIN YOU:YOU CAN DO ANYTHING AND EVERYTHING.BELIVE IN THAT,DO NOT BELIVE THAT YOU ARE WEAK.STAND UP AND EXPRESS THE DIVINITY WITHIN YOU...

മുണ്ടക ഉപനിഷദ്‌  ക്ലാസ്സുകളുടെ ഓഡിയോ ഡൌണ്‍ലോഡ് ലഭിക്കുന്നു.....ഡൌണ്‍ലോഡ് പേജ് നോക്കുക........

പ്രാര്‍ത്ഥനാനിര്‍ഭരമായ  കൈകളെക്കാള്‍ വിളംബിക്കൊടുക്കുന്ന കൈകള്‍ക്ക് ആണ് മഹാത്മ്യം

അദ്വൈതാശ്രമം കൊളത്തൂര്‍ . ആധ്യാത്മിക അന്തര്യോഗം .

The Power of Om

During meditation, when we chant Om, we create within ourselves a vibration that attunes sympathy with the cosmic vibration and we start thinking universally. The momentary silence between each chant becomes palpable. Mind moves between the opposites of sound and silence until, at last, it ceases the sound. In the silence, the single thought—Om—is quenched; there is no thought. This is the state of trance, where the mind and the intellect are transcended as the individual self merges with the Infinite Self in the pious moment of realization. It is a moment when the petty worldly affairs are lost in the desire for the universal. Such is the immeasurable power of Om.

വ്യവഹാരികമായി എന്തുതന്നെ സംഭവിച്ചാലും ആത്യന്തികമായി സത്യം ഏകമാണ് ,അദ്വിതീയമാണ് . ഇതാകുന്നു വേദാന്തമതം 

                                                                സ്വാമി ചിദാനന്ദപുരി 

Lord Hanuman - God of India

Lord Hanuman - God of India

Lord Hanuman is a commonly worshipped Hindu God, who aided Lord Rama in his fight against evil forces. He is in the form of a mighty ape and is the most popular idols of Hindu worship. Hanumanji is an ardent devotee of Lord Ram and a central character in the Indian epic Ramayana and was also very dear to Lord Rama.

Birth of Lord Hanuman

The story behind the birth of Lord Hanuman says that he was born to Anjani, a female vanara (monkey) and Kesari, a male vanara, in Anjana Giri Mountain. Vrihaspati had an attendant called Punjikasthala who was cursed to form a female monkey. Her curse could only be nullified if she gave birth to the incarnation of Lord Shiva. She was reborn as Anjana and performed intense things to please Mahadeva, who finally granted her the boon that would cure her of the curse. Later when Agni, the God of Fire, gave Dasarath, the king of Ayodhya a bowl of sacred dessert to share among his wives so that they could have divine children, a part of it was snatched away by an eagle and it dropped it on top of Anjana Giri Mountain where Anjana was meditating and Pavana, the Hindu God of Wind tried to drop it to her stretched hands. After she ate the divine dessert, she gave birth to Hanuman. Thus it is believed that Lord Shiva incarnated as monkey was born as Hanuman to Anjana, by the blessings of Pavana, who was later known as Hanuman’s god father.  He was born at the auspicious hour of the morning of the 8th of the Lunar month, Chaitra at 4’o clock on the most blessed day of Tuesday.

It is widely believed that performing Hanuman pooja will help to attain strength, wisdom and knowledge.

Power of Lord Hanuman

It is believed that Lord Hanuman has the power to assume any form according to his wish. Hanumanji was well versed in Vedas and he is one of the main characters of Indian epic Ramayana. His knowledge in scriptures, his courage, and his super human strength makes everybody attached to him.

Mantras of Lord Hanuman

Here are some of the most popular mantras of Lord Hanuman. Click on each stotra for lyrics of Hanuman mantras

Hanuman Chalisa
Hanuman Gayatri
Anjaneya Ashtottara Shatanamavali
Hanuman Bajrang Baan
Sankat Mochan Hanuman Ashtak
Maruti Strotam

Famous Temples of Lord Hanuman

There are numerous temples dedicated to Lord Hanuman. Below is the list of some of the most famous Lord Hanuman Temples are

• Sankat Mochan Shri Hanuman Mandir in Punjab
• Sankat Mochan Hanuman Temple in Varanasi
• Anjaneyar Temple in Namakkal Tamilnadu
• Sree Hanuman Swamy Temple in Palayam Thiruvananthapuram
• Ragigudda Anjaneya Temple in JP Nagar, Bangalore, Karnataka
• Shri Hanuman Temple in Sarangpur, Gujarat
• Hanuman Temple near Nuwara Eliya in Sri Lanka

Lord Ayyappa Hindu God of Sabarimala

Lord Ayyappa Hindu God of Sabarimala

Lord Ayyappa or Ayyappan is a popular Hindu Godworshipped across India but mainly in South India. The incarnation of Ayyappan is very special as he was born out of the union of Lord Shiva and the enchantress Mohini, who is regarded as the avatar ofLord Vishnu. Hence he is also known as ‘Hariharaputhra’ which literally means the son of both Hari (Lord Vishnu) and Haran (Lord Shiva). Some of the other popular names of Lord Ayyappa include Sree Dharma Shasta, Hariharaputhran, Iyyappan, Swamy, lrumudi Priyan, Sabarigiri Vasan, Pamba Vasan, and Manikandan. Sree Dharma Sastha Temple or Sabarimala Temple in Kerala is the most famous Lord Ayyappa temple in India, visited by more than 30 million devotees every year.

Ayyappa Main Mantra

Swamiye Saranam Ayyappa

Meaning of the mantra "Swamiye Saranam Ayyappa" is "Oh Lord Ayyappa! I seek refuge in you"

Appearance of Lord Ayyappa

Lord Ayyappa is seen sitting on his ‘peethom’ with his right hand showering blessings to his devotees. Lord Vishnu gifted the new born deity with a little bejeweled bell necklace and so the name Manikandan came into existence. He wears a huge garland around his neck and appears in a very calm posture. The Vahana (Vehicle) of Lord Ayyappa is Tiger.

How Lord Ayyappa is worshipped

There are strict religious adherences to receive Lord Ayyappa’s blessings. First the devotees should observe a 41 day penance before visiting him in the temple. They should keep themselves completely away from all physical pleasures and family ties and live like a ‘Brahmachamri’. The devotees, on coming to Sabarimala Temple should have bath in river Pampa, adorn themselves with three eyed coconut and ‘aantha’ garland and then take the steep climb of the 18 steps to Sabarimala Ayyappa Sannidhanam. There is no difference in caste creed or religion to visit Sabarimala Temple. Sabarimala remains open for 41 continuous days starting from the Malayalam month of Vrischikam to Dhanu) (mid November to mid January) and also on the first five days of all Malayalam months. The most important day is the ‘Makarasankrathi’ where it is believed that a fire called ‘jyoti’ appears to worship Lord Ayyappa.

Another special activity of worshipping Ayyappa is the “Thiyattu”. People who do ‘Thiyattu’ are called the Thiyadis. One who does Thiyaddi for Lord Ayyappa is called Thiyadi Nambiar. Here a ‘Kalam pooja’, kalam pattu and Thottampattu are organized. In Kalam Pattu Thiyadi Nambiar tells about the story of Lord Ayyappa. All the Thiyyadi Nambiar families consider ‘Thiyadikkavu’ as ‘Ayappan kavu’. Worshipping the ‘Kalam’ is similar to worshipping Lord Ayyappa in temple.

 click here to download


Srimad Bhagavat Gita chapter 11 slokam 20 (By Swami chidanandapuri

• Jokhang Temple Lhasa China
• Motivational Quotes Pictures
• Andal Thiruppavai Pasuram Lyrics Video Song
• Loka Veeram Malayalam Lyrics Ayyappa Mantra

ഏതു ജാതിയുടെ പേരില്‍ സംഘടിക്കുന്നവരോ ആകട്ടെ ,അവരോടെക്കെ നമുക്ക് പറയാനുള്ളത് ഒന്നായിരിക്കണം . നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടേതായ വ്യക്തിത്വങ്ങള്‍ ഏതു വേണമെങ്കിലും സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളൂ .നിങ്ങള്‍ അജ്ഞാനത്തില്‍ കഴിയുന്നതുകൊണ്ട് പല ജാതിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു . ജാതി സത്യത്തില്‍ ഒന്നേയുള്ളൂ .ആ സത്യത്തെ ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് കഴിവില്ലേ ,വേണ്ട .പക്ഷെ ഒന്നു മറക്കാതിരിക്കുക .വിശാലമായ സനാതനധര്‍മമാകുന്ന തറവാട്ടിലെ അംഗമാണ് തങ്ങള്‍ എന്ന് മറക്കാതിരിക്കുക - ആ സനാതനധര്‍മ്മത്തെ മറക്കാതിരിക്കുക .

                                                               സ്വാമി ചിദാനന്ദപുരി 

അനുമാനം കൊണ്ട് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല

അദ്ധ്യായം ഒന്‍പത് : രാജവിദ്യാരാജഗുഹ്യയോഗം
ശ്ലോകം 10

മയാദ്ധ്യക്ഷേണ പ്രകൃതിഃ
സൂയതേ സചരാചരം
ഹേതുനാ നേന കൗന്തേയ
ജഗദ്വിപരിവര്‍ത്തതേ

ഹേ അര്‍ജ്ജുന, എല്ലാറ്റിനും അദ്ധ്യക്ഷനായിരിക്കുന്ന (നിയന്താവായിട്ടുള്ള) എന്നാല്‍ പ്രേരിതയായിട്ട് പ്രകൃതി ചരങ്ങളും അചരങ്ങളുമായ എല്ലാ പ്രപഞ്ചഘടകങ്ങളേയും പ്രസവിക്കുന്നു. ഇത് ഹേതുവായിട്ടു പ്രപഞ്ചം ഇങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ച് ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുനാ, ഭാനുമാന്‍ എല്ലാ ലോകവ്യാപാരങ്ങള്‍ക്കും എപ്രകാരം ഉപകരണമായിരിക്കുന്നുവോ അപ്രകാരം ഞാന്‍ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്ക് കാരണഭൂതനായിരിക്കുന്നു. എന്‍റെ അധികാരത്തിന്‍കീഴില്‍ പ്രകൃതി സര്‍വചരാചരങ്ങളുടേയും സൃഷ്ടി നടത്തുന്നത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയെല്ലാം പ്രേരകശക്തിയാണെന്ന് എല്ലാവരും ധരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഭൂതജാലങ്ങള്‍ എന്നില്‍ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിലും ഞാന്‍ അവയിലൊന്നും ഇല്ലതന്നെ. ഈ അറിവിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിനക്ക് എന്‍റെ ഐശ്വര്യയോഗത്തെപ്പറ്റി മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. ഭൂതജാലങ്ങള്‍ എന്നിലോ ഞാന്‍ അവയിലോ ഇല്ലെന്നുള്ള വസ്തുത നീ ഒരിക്കലും വിസ്മരിക്കരുത്. ഞാന്‍ നിനക്ക് മാത്രമായി വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന ഗഹനമായ ഈ രഹസ്യം, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വാതിലുകള്‍ കൊട്ടിയടച്ചിട്ട്‌ നിന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ അനുഭവിച്ചറിയണം. വൈക്കോല്‍ കൂമ്പാരത്തിനിടയില്‍ വീണുപോയ നെന്മണികള്‍ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതുപോലെ, ഈ രഹസ്യം പൂര്‍ണ്ണമായി ഗ്രഹിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരുവന് എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ സ്വരൂപം മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. അനുമാനം കൊണ്ട് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് ആളുകള്‍ കരുതുന്നു. എന്നാല്‍ മരീചിക കൊണ്ട് ഭൂമി തണുക്കുമോ ? കടലില്‍ വലവീശുന്ന മുക്കുവന്‍ സമുദ്രത്തില്‍ കാണുന്ന ചന്ദ്രന്റെ പ്രതിബിംബം തന്റെ വലയില്‍ അകപ്പെട്ടുവെന്ന് ധരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ വല കരയ്ക്ക്‌ വലിച്ചുകയറ്റി കുടയുമ്പോള്‍ പ്രതിബിംബം എവിടെ ? ഇപ്രകാരം പല ആളുകളും തങ്ങള്‍ ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടിയെന്ന് വാചാലമായി പ്രസംഗിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും സൂക്ഷ്മനിരീക്ഷണത്തില്‍ അവരുടെ നേട്ടം ഭാവനയില്‍ മാത്രമാണെന്നും ഭാവിയില്‍പോലും അവര്‍ക്ക് അത് കൈവരിക്കാന്‍ സാദ്ധ്യമല്ലെന്നും ബോധ്യമാകും.

Courtesy : http://sreyas.in/anumanam-kondu-jnaneswari-9-10#ixzz2AUvZsaoc